NuNicole

Gebrandmerkt

In Bright lees ik net over Branddating.nl, een datingsite waar mensen op basis van merken die ze leuk/juist stom vinden gematched worden.

Merken vertellen veel over je persoonlijkheid, zegt de site-oprichter.

Nou goed, voor een kijkje in mijn persoon hier mijn dag tot nu toe in merken:

Cresta radio controlled alarm clock, Nokia 6300,

UniCura handsoap, Braun Oral B, Elmex sensitive,

Newline, H&M, Birkenstock, Nike,

ES oploskoffie, AH Koffiecreamer, ES muesli, Campina volle yoghurt, Oké fruit banaan, Nederlandse voorjaar honing (van een imker uit Drenthe).

nrc.next

Ys computer

Asics Cumulus, NikeFit , Newline, Apple iPod

Nivea Happy Time, John Frieda Sheer Blond shampoo, Nivea Bodymilk, Olaz dagcrème, Max Factor 2000 Calorie

American Apparel, Zara, H&M, Betsy Palmer.

Beetje saai als je het mij vraagt, zo'n opsomming, maar dan weten jullie eens met wie je nou eigenlijk te maken hebt.
Sorry voor de late introductie.

(Oh, maar ik vergeet van alles: m'n bureaustoel is Ikea, de waterkoker Tefal, m'n borden en bestek zijn Xenos, HEMA en Zwilling, als ik tv zou kijken kwam Samsung er nog bij, als ik ging fietsen Batavus, als ik 'n zonnebril op deed Polaroid en als ik iets in m'n agenda/notitieboek zette zou ook Moleskine erbij komen.
En op andere dagen had ik ook DKNY, nog meer H&M, Sanex, Mango, S'nob, Goliath, Adidas en Pentax moeten noemen.
En dan zijn er nog de spullen in de keuken. En de merken op het internet...

Er zijn er te veel. Sorry, maar je kent me dus eigenlijk nog steeds niet maar een beetje)

Foto kayvee.inc

Dubbel shot

Sinds gisteren weet ik het zeker: ik ben verslaafd. Ik voel me raar als ik de drugs een paar dagen niet door mijn bloed voel stromen. Het liefst zou ik het elke dag willen maar dat kan helaas niet.
Ze maken me high, op de momenten dat ik in die roes zit, voelt het of ik zweef en alsof ik eeuwig door kan gaan.
Tolerantieverschijnselen treden ook al op, ik wil de roes steeds vaker en langer voelen. Daarom ga ik steeds een paar kilometer meer lopen, met minder dagen pauze ertussen.

Want daar heb ik het natuurlijk over: hardlopen. Ik ben een loopjunk, verslaafd aan de endorfine (natuurlijke pijnstiller) die m'n lichaam tijdens het lopen aanmaakt.

Dat gebeurt op 2 manieren: door het lopen en door de muziek waar ik tijdens het rennen naar luister. Mooie muziek zorgt er namelijk ook voor dat in de hersenen endorfine vrijkomt. Een dubbele shot dus.

Als een loopjunk die ook nog eens is verslaafd aan drugs die via mijn oren naar binnen sijpelen, heb ik het hele assortiment natuurlijk uitgetest. Faithless is heel geschikt om op te lopen, Moby zorgt voor een goede roes, Madonna, Gnarls Barkley en Daft Punk lopen lekker weg en ook Client en Goldfrapp zijn ok.

Maar sinds gisteren weet ik het zeker: Underworld is de beste oordrug voor tijdens het lopen.
De nummers duren lang, zijn monotoon (dat geldt ook voor het lopen dus dat sluit mooi aan), ze hebben een goed loopritme, zijn energiek en klinken een beetje pompend, als een hartslag.
De muziek geeft me het gevoel of ik een robot ben, een onvermoeibare machine die over het asfalt racet (het geeft alleen dat gevoel, in werkelijkheid haal je me op de fiets met gemak in).

19 Oktober loop ik m'n eerste halve marathon, een nieuwe grens. Met een paar gram Underworld erbij komt dat helemaal goed.

Klik hier voor een shot:

Varkenslucht en smeltende gebouwen

Best aparte vogels hoor, die Pragenezen (Pragovaren, Pragenaars, Pragmaten?), zo ontdekten vrienden F., M. en ik afgelopen weekend.

Ze hebben er belachelijk mooie en knusse architectuur die in de Efteling niet zou misstaan.
Toen het land nog achter een ijzeren gordijntje zat, wist niemand behalve de Praagers (en de Russen) dat, maar ondertussen zijn zo veel mensen ervan op de hoogte dat de stad ook qua drukte gezellig veel aan de Efteling doet denken.

Behalve die knusse gebouwen vinden ze het grappig smeltende panden te bouwen, die enkelen dan weer zo grappig vinden dat ze er foto's van maken.

Voor mannen met hoeden is het in Praag toegestaan om meisjes die op Wiske lijken te ontvoeren en ook denken ze er dat varkens stinken, terwijl iedereen natuurlijk weet dat dat een smerige leugen is.

Verder denken de "proppers" van een boottripje over de Moldau dat veel toeristen 'Boattrip' heten, of in ieder geval dachten ze dat van vriendin F. want tegen haar riepen ze steeds 'hey Boattrip!' als we langsliepen.

Hotelreceptionistes (de onze dan) hoeven er niet vriendelijk tegen hun gasten te doen. Als ze bijvoorbeeld wordt gevraagd tips te geven voor bezienswaardigheden buiten de stad, dan is het voldoende een folder op de balie te smijten en 'kijk hier maar in' te snauwen.

Praags personeel in resaturants vindt het van goede service getuigen om het bord onmíddellijk weg te halen als een gast zijn laatste hap doorslikt. Wat betekende dat ik altijd een kwartier in mijn eentje met een bord vol eten onder m'n neus zat (ja, ik eet traag), wat ik eerder van onbeschoftheid vind getuigen.

Datzelfde personeel rekent ook vast voor je uit hoeveel fooi je moet betalen, als extra service houden ze dat zelfs al apart wanneer ze het wisselgeld teruggeven. En voor het couvert laten ze je apart betalen.

De volgende keer neem ik dus mijn eigen vork en mes mee.
Want ja, Praag is wel zo mooi dat die volgende keer er zeker komt.

Taal criticaster

Sinds ik in de horeca werkte, kan ik foutjes die serveerders in cafés en restaurants maken niet meer níet zien.
Serveersters die wijnglazen bij de "bel" vastpakken ipv bij het steeltje, asbakken die als het eten op tafel komt niet worden weggehaald (al geldt dat nu niet meer). Of borden die met het vlees/de vis naar boven worden neerzet (dat moet naar beneden, dichtbij de gast).

Zo zal een schilder iedere verfklodder aan een raamkozijn opmerken en een metselaar kan waarschijnlijk geen muur passeren zonder te zien dat de stenen verschillend van kleur zijn of dat de voegen scheef lopen (of zoiets, ik heb geen idee wat schilders en metselaars voor fouten zien).

Als journalist kan ik nu geen tekstje meer achteloos lezen. De wervende spreuken op een flyer, officiële mededelingen van de Belastingdienst, zelfs (en dat probeer ik héél hard niet te doen!) bij kaarten die vrienden en familie uit het buitenland sturen let ik op de taal.

In de lift in mijn gebouw hangt nu een papier waar ik mijn taalkritische hart aan kan ophalen:

Of 'sinds twee weken' óf 'twee weken geleden', niet dubbelop.

Vragen om, niet vragen naar. Of je moet naar de bekende weg vragen.

En 'sluit de deur' of 'doe de deur achter je dicht'.

Dat 'wordt opengemaakt' kan ook anders, ik zou zeggen: 'niet voor onbekenden wordt geopend'.

En 'laten we rekening houden met dit'? Wat is dat voor zin?

Het gaat me te ver om het met een rode pen te verbeteren. Daar had ik dan weer lerares voor moeten zijn.

Meerwaarde met een paal

Op een zondag (goh, mijn vorige stukje ging ook al over een zondag, op andere dagen van de week doe ik ook dingen) ging ik voor nrc.next naar het NDSM-terrein in Amsterdam. Paaldansen.
Tenminste, mijn idee was om niet zélf te paaldansen, maar om het paalgeworstel te observeren en de deelnemers er achteraf uitgebreid over uit te melken.
Zo gebeurde het dus.

Het was mijn idee, maar niet dat van de verantwoordelijke eindredactrice. Ik moest wel zélf paaldansen, dat zou het stuk 'meerwaarde' geven.

Dus ging ik op een dinsdag (kijk!) naar Oss om alsnog met een paal te dansen.
Oss? Ja, ik moest daar in de buurt (Nijmegen) zijn en de bewuste paaldansschool heeft ook daar een locatie.

Lees hier de meerwaarde:

'We beginnen we met paalklimmen, Jansen doet het voor: „Klem de paal tussen binnenkant knie en buitenkant wreef, trek je aan je armen op aan de paal en zet je andere been bij." Die positie, vastgeklemd in de paal, is de basis voor verdere oefeningen.
Het ziet er gemakkelijk uit, maar dat valt tegen. Ik krijg mijn benen niet stevig vastgeklemd en glij telkens omlaag. Mijn rechterbeen trilt. Als een krampachtige kat grijp ik mij aan de paal vast. Omdat ik op blote voeten ben, brandt m'n wreef langs het chroom. Een bloeduitstorting op die plek is het resultaat.

Goed, misschien lukken de pole steps beter, een soort pirouette rond de stok. Bij de eerste zwier hou ik mijn arm te laag zodat mijn hoofd er tegenaan komt, de tweede keer heb ik teveel vaart en zwaait m'n lichaam verder door dan ik wil.
Pff, lastig. Ik voel me een zwabberende pop en alles behalve sexy. Hoe mensen dit op een verleidelijke, laat staan erotische, manier kunnen doen is mij een raadsel.

Dan doen we de flash dance: een achterwaartse draai waarbij je je met de paal in een knieholte op de grond laat zakken. Hoewel het chroom pijnlijk langs m'n huid schuurt, voelt dit zwieren wel leuk. Eindelijk voelt het een beetje of ik dans in plaats van beuk, schaaf en bots. Met veel bewondering voor paaldansers en brandweerlieden beëindig ik de workshop.'

Lees hier het hele artikel op de site van nrc.next.

foto: amber rhea

My first race

Zoals vaker op zondag, ging ik ook afgelopen zondag een rondje hardlopen.
Dit keer was het alleen met een groep Nederlandse Twitteraars (als je niet weet wat dat zijn: kijk hier, figure it out en word er ook één) en in het Bois de Boulogne in Parijs.
In die en een stuk of 20 andere wereldsteden organiseerde Nike namelijk de Human Race, de grootste internationale hardloopwedstrijd ooit. Vooraf was het Nike's streven om wereldwijd 1 miljoen mensen 10 kilometer te laten rennen. Voor drie goede doelen. En als marketingstunt, uiteraard.

Het was een ontmaagding, want mijn eerste hardloopwedstrijd.
Is het een soort wetmatigheid dat eerste keren moeizaam horen te gaan?
Voor de race leek het allemaal nog leuk en aardig, toen we temidden van 5000 man in dezelfde rode shirts op het startschot stonden te wachten. Het had iets bijzonders om op te springen en over de enorme rode mensenmassa voor en achter je te kijken. Voor het echte part of a bigger plan gevoel.

Maar eenmaal over de startstreep merkte ik direct dat het niet om een twee vingers in de neus loopje langs de Maas ging.
Het was warm. En broeierig. En er waren HEUVELS!
Al na een paar minuten verstomde al het enthousiaste Franse gebabbel en klonk alleen nog het plof plof plof geluid van schoenzolen op asfalt.
Later in de race klonk daar steeds vaker een sleep sleep sleep geluid tussendoor, van mensen die hun voeten nauwelijks nog van de grond kregen. Ambulances en elektronische wagentjes reden af en aan om de in katzwijmgevallenen op te kalefateren.

Ook was er dorst, veel, maar helaas was er langs het parcours in plaats van water alleen zoete sportdrank te krijgen. Rennend drinken blijkt ook een vak apart, er klotste meer van het plakkerige drankje langs dan in m'n mond.

En waarom had ik mijn iPod waar ik normaal áltijd mee loop ook weer niet meegenomen? In plaats van euforisch makende muziek hoorde ik gehijg, gesteun en gekreun. Ik kreeg er allesbehalve het gevoel alsof ik zweefde van, hetgene wat hardlopen juist zo leuk maakt.

Drie keer moest ik mijn target naar onderen bijstellen: eerst van 55 minuten (zo lang wilde ik erover doen) naar dan tenminste onder het uur, toen dat niet ging lukken stelde ik het bij naar 1:03 en toen zelfs dát te veel gevraagd bleek, wilde ik dan in ieder geval niet hoeven lópen.

Dat lukte. Al was het in een tijd van 1:05:33, ik rende alle 10 de kilometers.
En opeens was het daar dan toch: euforie!
Het was er, het bleef en het overstemde achteraf al het andere. Zoals je vaker hebt na eerste keren, al gaan ze nog zo belabberd of moeizaam.